Category Archives: teatr

LARWY w reż. Pameli Leończyk / premierowe pokazy 5-7.06 w teatrze Łaźnia Nowa w Krakowie

„Larwy” to druga – po głośnych „Heksach” – teatralna adaptacja tekstu Agnieszki Szpili, jednej z najbardziej wyrazistych i bezkompromisowych autorek współczesnej polskiej literatury. Tym razem jej język – osadzony w postpornograficznej wrażliwości – staje się punktem wyjścia do opowieści o ciele jako przestrzeni przyjemności, kontroli i władzy, ale też świadomego wyboru i jego granic.

Bohaterkami „Larw” są samotne matki, które trafiają do Kokonu – instytucji, która pod pozorem opieki przejmuje kontrolę nad ich życiem. Zależne ekonomicznie, nadzorowane instytucjonalnie i poddawane presji społecznej oraz religijnej, pracują przy hodowli jedwabników. Pod wpływem kontaktu z larwami i wydzielanymi przez nie feromonami ciała kobiet zaczynają się zmieniać – stają się podatne na przyjemność i nienasycone.

To, co miało być systemem nadzoru, zaczyna rozkładać go od środka.

„Larwy” nie są jednak prostą opowieścią o opresji. To spektakl, który rozsadza oczywiste podziały: między dominacją i uległością, przemocą i przyjemnością, emancypacją i jej pozorem.

Uwaga! W spektaklu występują sceny erotyczne oraz sceny zawierające nagość, ryzykowne zachowania, opisy okaleczeń, drastyczne treści medyczne, wulgarny język. Spektakl porusza tematy retoryki autorytarnej, mowy nienawiści, dehumanizacji kobiet i matek samotnie wychowujących dzieci. Spektakl przeznaczony wyłącznie dla widzów dorosłych.

W każdym momencie spektaklu możesz opuścić widownię. Możesz też wrócić.

Więcej o spektaklu i twórcach >>

zdjęcie w plakacie: Karolina Jóźwiak dla Łaźnia Nowa

Finał projektu młodzieżowego NEW SPACE 30.05

Tegoroczna odsłona projektu trwała od marca do maja i była skupiona wokół sztuk performatywnych dla osób w wieku 13-18 lat i jest częścią większego programu fundacji realizowanego już od kilku lat: Młodzieżowe Laboratorium Praktyk Twórczych.

Tym razem, praktyki twórcze krążyły wokół tematu NADZIEI. Młode osoby artystyczne podjęły próbę odpowiedzenia sobie na pytanie czym jest nadzieja dzisiaj, w czasie rosnących konfliktów zbrojnych, wszechobecnej przemocy czy fake newsów. Przemyślenia i odpowiedzi zmieniały się w trakcie procesu. Ostatecznie będzie można obejrzeć trzy rzeczy.

Kurator projektu: Łukasz Wójcicki

Więcej na stronie fundacji Strefa WolnoSłowa >>

MÓJ SZTANDAR ZASIKAŁ KOTEK. KRONIKI Z DONBASU – Pożegnanie z tytułem 2-3 maja TR Warszawa

Zapraszamy na teatralną tłokę – wydarzenie, nawiązujące do tradycyjnych form sąsiedzkiej pomocy, praktykowanych dawniej w ukraińskich i słowiańskich wsiach. Wspólnej pracy towarzyszyła wtedy zwykle celebracja, poczęstunek, muzyka i taniec. Dziś w Ukrainie tłokę praktykuje się przy odbudowywaniu wyzwolonych wsi. Nasza tłoka odbywa się w marzeniu o wolnej Ukrainie. To wprawione w ruch zaklęcie – wszyscy będą żyli tu długo i szczęśliwie. 

Wojnom, kryzysom i czasom zbiorowej żałoby od zawsze – i na przekór wszystkiemu – towarzyszyła celebracja życia poprzez taniec. W ten sposób społeczeństwa mogły choć na chwilę wymknąć się opresji, wyśnić sen o bezpiecznej przestrzeni i transformacyjnej mocy wspólnotowego ruchu, który w spektaklu Aleksandry Popławskiej staje się upragnionym rewersem brutalnej rzeczywistości. 

Opowiadany z perspektywy kobiet, zanurzony w snach i wierzeniach ukraińskich szeptuch i słowiańskich molfarów spektakl „Mój sztandar zasikał kotek. Kroniki z Donbasu” jest wielopokoleniową sagą rodzinną, w której kobiety troszczą się o innych, wchodzą w ryzykowne etycznie zależności lub robią wszystko, by zapomnieć o otaczającej je przemocy. Wartkie i przesycone ostrym humorem dialogi oraz oszczędne, bezpośrednie monologi są jednocześnie śmieszne i straszne, groteskowe i boleśnie dojmujące – razem składają się na panoramę losów społeczności małego miasteczka we wschodnioukraińskim Donbasie: od schyłku Związku Radzieckiego, przez Euromajdan, agresję rosyjską na Ukrainę w 2014 roku aż po jej eskalację 6 lat później. Dając wgląd w kontekst wojny rosyjsko-ukraińskiej, pokazują losy tych, którzy_re – na przekór wszystkiemu – próbują zachować godność i chcą po prostu żyć.

Na podstawie dramatów Leny Laguszonkowej: „Pipidówa”, „Matka Gorkiego” i „Mój sztandar zasikał kotek”.

reżyseria: Aleksandra Popławska
tekst: Lena Laguszonkowa
przekład: Agnieszka Lubomira Piotrowska („Pipidówa”)
Agnieszka Sowińska („Matka Gorkiego”, „Mój sztandar zasikał kotek”)
scenografia: Tomasz Mreńca
reżyseria świateł: Karolina Gębska
muzyka: Tomasz Mreńca, Daniel Spaleniak
konsultacje muzyczne: Mariana Sadovska
kostiumy: Alyona Zozulia
projekcje wideo: Maria Matylda Wojciechowska
choreografia: Łukasz Wójcicki
współtwórcy scenografii: Volodymyr Melymuka, Michał Orzechowski (malunki i rysunki), Volodymyr Ivanyk (rzeźba)
asystent reżyserki: Piotr Piotrowicz
inspicjentka: Katarzyna Gawryś
kierowniczka produkcji: Aleksandra Szklarczyk
asystentka scenografa: Monika Zielińska
obsada: Jan Dravnel, Izabella Dudziak/Anita Szepelska, Mateusz Górski/Łukasz Gawroński, Magdalena Kuta, Lech Łotocki, Maria Maj, Sebastian Pawlak, Daria Polunina, Justyna Wasilewska, Julia Wyszyńska, Mirosław Zbrojewicz, Agnieszka Żulewska

Foto: Wojtek Sobolewski

MASZ COŚ W ZĘBACH – premierowe pokazy spektaklu w Warszawie

Zapraszam na premierowe pokazy spektaklu dla młodzieży “Masz coś w zębach” w reż. Liuby Ilnitskiej. 13-15 marca w Teatrze Ochoty w Warszawie.

Spektakl Masz coś w zębach powstaje na podstawie rozmów z młodzieżą i dorosłymi, spotkań grupowych w Warszawskich szkołach i warsztatów z młodymi osobami; pamiętników i notatek z wywiadów zebranych w ramach Дzieci uczestniczą! – projektu badawczo-etnograficznego z dziećmi z Ukrainy i Białorusi, prowadzonego przez Warszawskie Obserwatorium Kultury; rozmów oraz improwizacji zespołu twórczego: Very Popovej, Magdaleny Duszak, Łukasza Wójcickiego, Igi Dzięgielewskiej, Sebastiana Świądra.

Więcej o spektaklu na stronie teatru: https://teatrochoty.pl/repertuar/masz-cos-w-zebach/

PREMIERA “Jak nie uratować świata?” 18-19.12 Warszawa

Zapraszam18-19 grudnia do Teatru Ochoty w Warszawie na premierę spektaklu Stowarzyszenia Pedagogów i Pedagożek Teatru JAK NIE URATOWAĆ ŚWIATA? W reż. Igi Dzięgielewskiej i Doroty Ogrodzkiej. Ja odpowiadam za wsparcie procesu w zakresie ruchu scenicznego i również będzie można mnie zobaczyć na scenie. Spektakl przygotowany razem z Młodzieżową Koalicją Performatywną Na Czas Chaosu.

To historia o młodych, dorosłych i obozie, na którym miały powstać pomysły na uratowanie świata.
Miała przyjechać Greta Thunberg, ale nie przyjechała.
Została grupa młodych ludzi z telefonami, powerbankami i wątpliwościami.
Na obozie dla „innowatorów społecznych” mają wymyślić, jak naprawić planetę, system edukacji i własne życie — w pięć dni i z dofinansowaniem z miasta.
To przewrotna i pełna emocji opowieść o dorosłych, którzy próbują pomagać, i o młodych, którzy nie chcą już być naprawiani.
Spektakl o tym, jak trudno być wrażliwym w świecie grantów, regulaminów i kryzysów. I o tym, że czasem największym aktem odwagi jest po prostu… nie ratować świata.

REŻYSERIA Dorota Ogrodzka, Iga Dzięgielewska
SCENARIUSZ Dorota Ogrodzka
MUZYKA Sebastian Świąder
SCENOGRAFIA I KOSTIUMY Jakub Drzastwa
RUCH SCENICZNY Łukasz Wójcicki
OSOBY PERFORMERSKIE Łucja Górna, Kinga Stelmach, Michael Bogacki, Karolina Jagielak, Karol Jagielak, Lena Borucka, Alina Nahorna, Joanna Puchała, Weronika Trus, Helena Sobiecka, Kacper Lejman, Łukasz Wójcicki, Sebastian Świąder
GRAFIKA Zuzia Wróbel
PROMOCJA Katarzyna Łopata
ADMINISTRACJA Ola Antoniuk