Category Archives: taniec/choreografia

MANIFEST ROŚLIN – spektakl Strefy WolnoSłowej na festiwalu Sztuka Ulicy w Warszawie

W niedzielę 28 czerwca o 21:30 na warszawskim Zieleniaku (Hale Banacha) zapraszam na spektakl “Manifest Roślin” w reż. Alicji Borkowskiej w ramach wydarzeń towarzyszących 33. edycji Festiwalu SZTUKA ULICY w Warszawie. Spektakl z moim udziałem i choreografią.

Artykuł 7. Manifestu Roślin brzmi: „Naród Roślin nie uznaje granic. Każda istota żywa ma prawo przemieszczać się, a także wybierać sobie miejsce do życia”. Artykuł 14. Deklaracji Praw Człowieka brzmi: „Każdy człowiek ma prawo ubiegać się o azyl i korzystać z niego w innym kraju w razie prześladowania”. 

To nie wystarczy. Nie wystarczy mieć prawo migrowania podczas ucieczki przed prześladowaniami. Migrowanie to konieczność albo wybór. Powinniśmy móc migrować zawsze. Zwierzęta migrują, rośliny migrują. Migrowanie jest naturalną strategią przetrwania, której blokowanie to ograniczanie godności. 

Przemieszczanie się to jednocześnie dużo więcej. To istota życia.

foto: Agata Kubis

LARWY w reż. Pameli Leończyk / premierowe pokazy 5-7.06 w teatrze Łaźnia Nowa w Krakowie

„Larwy” to druga – po głośnych „Heksach” – teatralna adaptacja tekstu Agnieszki Szpili, jednej z najbardziej wyrazistych i bezkompromisowych autorek współczesnej polskiej literatury. Tym razem jej język – osadzony w postpornograficznej wrażliwości – staje się punktem wyjścia do opowieści o ciele jako przestrzeni przyjemności, kontroli i władzy, ale też świadomego wyboru i jego granic.

Bohaterkami „Larw” są samotne matki, które trafiają do Kokonu – instytucji, która pod pozorem opieki przejmuje kontrolę nad ich życiem. Zależne ekonomicznie, nadzorowane instytucjonalnie i poddawane presji społecznej oraz religijnej, pracują przy hodowli jedwabników. Pod wpływem kontaktu z larwami i wydzielanymi przez nie feromonami ciała kobiet zaczynają się zmieniać – stają się podatne na przyjemność i nienasycone.

To, co miało być systemem nadzoru, zaczyna rozkładać go od środka.

„Larwy” nie są jednak prostą opowieścią o opresji. To spektakl, który rozsadza oczywiste podziały: między dominacją i uległością, przemocą i przyjemnością, emancypacją i jej pozorem.

Uwaga! W spektaklu występują sceny erotyczne oraz sceny zawierające nagość, ryzykowne zachowania, opisy okaleczeń, drastyczne treści medyczne, wulgarny język. Spektakl porusza tematy retoryki autorytarnej, mowy nienawiści, dehumanizacji kobiet i matek samotnie wychowujących dzieci. Spektakl przeznaczony wyłącznie dla widzów dorosłych.

W każdym momencie spektaklu możesz opuścić widownię. Możesz też wrócić.

Więcej o spektaklu i twórcach >>

zdjęcie w plakacie: Karolina Jóźwiak dla Łaźnia Nowa

Podcast “Którędy do wyjścia” #48 sos osowsx już online!

W 48 odcinku audycji rozmawiam z sos osowsx osobą artystyczną interdyscyplinarną, choreografx, performerx, autorx tekstów o jego praktyce artystycznej, o polityczności w byciu queer na scenie. O pracy procesowej, kolektywnej, horyzontalnej i dlaczego ona jest trudna, ale piękna i o tym, czym jest dla niej pisanie tekstów w kontekście tańca.

Cała audycja to osłuchania TU >>

BĘDZIE CORAZ CIEPLEJ – premiera 22-26.10 Warszawa

W dniach 22-26.10 wpadajcie na premierę nowego spektaklu Strefa WolnoSłowa BĘDZIE CORAZ CIEPLEJ w 5 odsłonach! Spektakl jest wokół migracji i sprawiedliwości klimatycznej. Najlepiej zapisać się na wszystkie odcinki, ale można też na wybrane. Na wszystkie wydarzenia performatywne WSTĘP WOLNY!

Zaczynamy w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie następnego dnia spacer na ul. Kaliską 8/10 do nowej siedziby fundacji i tam już zostajemy do niedzieli. Wydarzenie jest jednocześnie inauguracją nowego miejsca fundacji Strefa WolnoSłowa!

Do zobaczenia!

grafika: Syfon Studio

#BędzieCorazCieplej

POLE GRY – performans we Wrocławiu 18.10

Wydarzenie na zaproszenie Muzeum w Podziemiu w ramach Wrocław Off Gallery Weekend 18 października o 18:00 w Ip Studio przy ul. Ruskiej 46A (4 piętro, lok. 401.3)

Pole gry to hybrydowe działanie performatywne we wnętrzu i zewnętrzu (ciała, przestrzeni, czasu, etc). Zorientowana na proces performatywna próba zrozumienia splątania różnych rzeczy/wistości. To raczej wejście w owo splątanie, bardziej niż dystansowanie się od niego w naiwnej próbie zrozumienia. Punktem odbicia i osią wirowania Pola gry jest praktyka diagramów Jerzego Ludwińskiego, jako prostych wizualno-pojęciowych komunikatów będących jednocześnie zaproszeniem do przekroczenia tego, co oczywiste, i tego, co jest sztuką.