Tegoroczna odsłona projektu trwała od marca do maja i była skupiona wokół sztuk performatywnych dla osób w wieku 13-18 lat i jest częścią większego programu fundacji realizowanego już od kilku lat: Młodzieżowe Laboratorium Praktyk Twórczych.
Tym razem, praktyki twórcze krążyły wokół tematu NADZIEI. Młode osoby artystyczne podjęły próbę odpowiedzenia sobie na pytanie czym jest nadzieja dzisiaj, w czasie rosnących konfliktów zbrojnych, wszechobecnej przemocy czy fake newsów. Przemyślenia i odpowiedzi zmieniały się w trakcie procesu. Ostatecznie będzie można obejrzeć trzy rzeczy.
Zapraszamy na teatralną tłokę – wydarzenie, nawiązujące do tradycyjnych form sąsiedzkiej pomocy, praktykowanych dawniej w ukraińskich i słowiańskich wsiach. Wspólnej pracy towarzyszyła wtedy zwykle celebracja, poczęstunek, muzyka i taniec. Dziś w Ukrainie tłokę praktykuje się przy odbudowywaniu wyzwolonych wsi. Nasza tłoka odbywa się w marzeniu o wolnej Ukrainie. To wprawione w ruch zaklęcie – wszyscy będą żyli tu długo i szczęśliwie.
Wojnom, kryzysom i czasom zbiorowej żałoby od zawsze – i na przekór wszystkiemu – towarzyszyła celebracja życia poprzez taniec. W ten sposób społeczeństwa mogły choć na chwilę wymknąć się opresji, wyśnić sen o bezpiecznej przestrzeni i transformacyjnej mocy wspólnotowego ruchu, który w spektaklu Aleksandry Popławskiej staje się upragnionym rewersem brutalnej rzeczywistości.
Opowiadany z perspektywy kobiet, zanurzony w snach i wierzeniach ukraińskich szeptuch i słowiańskich molfarów spektakl „Mój sztandar zasikał kotek. Kroniki z Donbasu” jest wielopokoleniową sagą rodzinną, w której kobiety troszczą się o innych, wchodzą w ryzykowne etycznie zależności lub robią wszystko, by zapomnieć o otaczającej je przemocy. Wartkie i przesycone ostrym humorem dialogi oraz oszczędne, bezpośrednie monologi są jednocześnie śmieszne i straszne, groteskowe i boleśnie dojmujące – razem składają się na panoramę losów społeczności małego miasteczka we wschodnioukraińskim Donbasie: od schyłku Związku Radzieckiego, przez Euromajdan, agresję rosyjską na Ukrainę w 2014 roku aż po jej eskalację 6 lat później. Dając wgląd w kontekst wojny rosyjsko-ukraińskiej, pokazują losy tych, którzy_re – na przekór wszystkiemu – próbują zachować godność i chcą po prostu żyć.
Na podstawie dramatów Leny Laguszonkowej: „Pipidówa”, „Matka Gorkiego” i „Mój sztandar zasikał kotek”.
reżyseria: Aleksandra Popławska tekst: Lena Laguszonkowa przekład: Agnieszka Lubomira Piotrowska („Pipidówa”) Agnieszka Sowińska („Matka Gorkiego”, „Mój sztandar zasikał kotek”) scenografia: Tomasz Mreńca reżyseria świateł: Karolina Gębska muzyka: Tomasz Mreńca, Daniel Spaleniak konsultacje muzyczne: Mariana Sadovska kostiumy: Alyona Zozulia projekcje wideo: Maria Matylda Wojciechowska choreografia: Łukasz Wójcicki współtwórcy scenografii: Volodymyr Melymuka, Michał Orzechowski (malunki i rysunki), Volodymyr Ivanyk (rzeźba) asystent reżyserki: Piotr Piotrowicz inspicjentka: Katarzyna Gawryś kierowniczka produkcji: Aleksandra Szklarczyk asystentka scenografa: Monika Zielińska obsada: Jan Dravnel, Izabella Dudziak/Anita Szepelska, Mateusz Górski/Łukasz Gawroński, Magdalena Kuta, Lech Łotocki, Maria Maj, Sebastian Pawlak, Daria Polunina, Justyna Wasilewska, Julia Wyszyńska, Mirosław Zbrojewicz, Agnieszka Żulewska
Zapraszam 𝟐𝟕.𝟎𝟒 na warszawskie Bemowo na złożenie wieńca upamiętniającego Dziki wymordowane przez służby miejskie, policję, myśliwych i kościół w ostatnich latach w Warszawie. Dlaczego składamy wieniec właśnie w tym miejscu?
Na przełomie marca i kwietnia 2026 roku na warszawskim Bemowie – na polecenie służb @miasto_warszawa – myśliwi wymordowali dziczą rodzinę, 4 lochy i 12 warchlaków, które utknęły na placu zabaw przy ul. Wolfkego. Mimo że dziki nikomu nie zagrażały, służby miejskie podjęły decyzję o ich eksterminacji bo inaczej nie da się nazwać tej rzezi niewinnych istot. Miasto tłumaczyło się, że ze względu na bezpieczeństwo i brak możliwości bezpiecznego odłowienia dzików, jedynym wyjściem był ich odstrzał (czytaj: wymordowanie).
Mieszkańcy i mieszkanki gł Bemowa, ale i całej Warszawy byli wstrząśnięte. W miejscu zbrodni zapalono znicze i postawiono tabliczkę z napisem „Dziczym ofiarom”. Tak bezmyślna i głupia śmierć zadana dzikom – zadawana też w przeszłości i w innych miastach Polski – wywołała ogólnopolską dyskusje o ochronie dzików i o strategiach bezpiecznego współżycia dziczo-ludzkiego. W efekcie protestów, 17.04.2026 prezydent Warszawy @trzaskowskirafal powołał zespół ekspertek_ów ds dzików.
Dzień wcześniej 𝟐𝟔.𝟎𝟒 zapraszamy na wspólne, społecznościowe robienie wieńca. WAŻNE: Weź ze sobą suche gałązki, liście, kwiaty, szyszki, żołędzie i cokolwiek, czym chcesz upamiętnić dziki. Im więcej, tym lepiej! Spotykamy się na Kaliskiej 8/10 w fundacji @strefa_wolnoslowa od godz. 15:00.
Po złożeniu wieńca będzie można go nadal dekorować swoimi pamiątkami upamiętniającymi Dziki.
Akcja IV w ramach oddolnego niedofinansowanego programu „26 performansów na 2026 rok”.
W 48 odcinku audycji rozmawiam z sos osowsx osobą artystyczną interdyscyplinarną, choreografx, performerx, autorx tekstów o jego praktyce artystycznej, o polityczności w byciu queer na scenie. O pracy procesowej, kolektywnej, horyzontalnej i dlaczego ona jest trudna, ale piękna i o tym, czym jest dla niej pisanie tekstów w kontekście tańca.
Wojna stała się normalnym narzędziem rozwiązywania konfliktów. Mało kogo już dziwi i przyglądamy się jej ze znudzeniem. Jak i kiedy to się stało, że wojna nam spowszedniała?
Spotkajmy sie 29 marca na pl. J. Piłsudskiego w Warszawie w samo południe – podczas honorowej zmiany warty przy Grobie Nieznanego Żołnierza – żeby zaprotestować przeciwko niekończącym się wojnom na świecie. Stąd przerwany znak nieskończoności, który symbolicznie stanie się aktem oporu i przerwania spirali wojen.
Akcja jest bardzo prosta. Weź kawałek kartonu, namaluj na nim przerwany symbol nieskończoności (przykład znajdziesz w grafice wydarzenia), przyjdź na pl. mrsz Piłsudskiego i o dokładnie o 12:00 podnieś karton do góry. Będzie nas więcej ze swoimi kartonami. Pokarzmy nasz sprzeciw.
Wydarzenie w ramach niedofinansowanego cyklu „26 performansów na 2026 rok”.
