Category Archives: feminizm

LARWY w reż. Pameli Leończyk / premierowe pokazy 5-7.06 w teatrze Łaźnia Nowa w Krakowie

„Larwy” to druga – po głośnych „Heksach” – teatralna adaptacja tekstu Agnieszki Szpili, jednej z najbardziej wyrazistych i bezkompromisowych autorek współczesnej polskiej literatury. Tym razem jej język – osadzony w postpornograficznej wrażliwości – staje się punktem wyjścia do opowieści o ciele jako przestrzeni przyjemności, kontroli i władzy, ale też świadomego wyboru i jego granic.

Bohaterkami „Larw” są samotne matki, które trafiają do Kokonu – instytucji, która pod pozorem opieki przejmuje kontrolę nad ich życiem. Zależne ekonomicznie, nadzorowane instytucjonalnie i poddawane presji społecznej oraz religijnej, pracują przy hodowli jedwabników. Pod wpływem kontaktu z larwami i wydzielanymi przez nie feromonami ciała kobiet zaczynają się zmieniać – stają się podatne na przyjemność i nienasycone.

To, co miało być systemem nadzoru, zaczyna rozkładać go od środka.

„Larwy” nie są jednak prostą opowieścią o opresji. To spektakl, który rozsadza oczywiste podziały: między dominacją i uległością, przemocą i przyjemnością, emancypacją i jej pozorem.

Uwaga! W spektaklu występują sceny erotyczne oraz sceny zawierające nagość, ryzykowne zachowania, opisy okaleczeń, drastyczne treści medyczne, wulgarny język. Spektakl porusza tematy retoryki autorytarnej, mowy nienawiści, dehumanizacji kobiet i matek samotnie wychowujących dzieci. Spektakl przeznaczony wyłącznie dla widzów dorosłych.

W każdym momencie spektaklu możesz opuścić widownię. Możesz też wrócić.

Więcej o spektaklu i twórcach >>

zdjęcie w plakacie: Karolina Jóźwiak dla Łaźnia Nowa

MÓJ SZTANDAR ZASIKAŁ KOTEK. KRONIKI Z DONBASU – Pożegnanie z tytułem 2-3 maja TR Warszawa

Zapraszamy na teatralną tłokę – wydarzenie, nawiązujące do tradycyjnych form sąsiedzkiej pomocy, praktykowanych dawniej w ukraińskich i słowiańskich wsiach. Wspólnej pracy towarzyszyła wtedy zwykle celebracja, poczęstunek, muzyka i taniec. Dziś w Ukrainie tłokę praktykuje się przy odbudowywaniu wyzwolonych wsi. Nasza tłoka odbywa się w marzeniu o wolnej Ukrainie. To wprawione w ruch zaklęcie – wszyscy będą żyli tu długo i szczęśliwie. 

Wojnom, kryzysom i czasom zbiorowej żałoby od zawsze – i na przekór wszystkiemu – towarzyszyła celebracja życia poprzez taniec. W ten sposób społeczeństwa mogły choć na chwilę wymknąć się opresji, wyśnić sen o bezpiecznej przestrzeni i transformacyjnej mocy wspólnotowego ruchu, który w spektaklu Aleksandry Popławskiej staje się upragnionym rewersem brutalnej rzeczywistości. 

Opowiadany z perspektywy kobiet, zanurzony w snach i wierzeniach ukraińskich szeptuch i słowiańskich molfarów spektakl „Mój sztandar zasikał kotek. Kroniki z Donbasu” jest wielopokoleniową sagą rodzinną, w której kobiety troszczą się o innych, wchodzą w ryzykowne etycznie zależności lub robią wszystko, by zapomnieć o otaczającej je przemocy. Wartkie i przesycone ostrym humorem dialogi oraz oszczędne, bezpośrednie monologi są jednocześnie śmieszne i straszne, groteskowe i boleśnie dojmujące – razem składają się na panoramę losów społeczności małego miasteczka we wschodnioukraińskim Donbasie: od schyłku Związku Radzieckiego, przez Euromajdan, agresję rosyjską na Ukrainę w 2014 roku aż po jej eskalację 6 lat później. Dając wgląd w kontekst wojny rosyjsko-ukraińskiej, pokazują losy tych, którzy_re – na przekór wszystkiemu – próbują zachować godność i chcą po prostu żyć.

Na podstawie dramatów Leny Laguszonkowej: „Pipidówa”, „Matka Gorkiego” i „Mój sztandar zasikał kotek”.

reżyseria: Aleksandra Popławska
tekst: Lena Laguszonkowa
przekład: Agnieszka Lubomira Piotrowska („Pipidówa”)
Agnieszka Sowińska („Matka Gorkiego”, „Mój sztandar zasikał kotek”)
scenografia: Tomasz Mreńca
reżyseria świateł: Karolina Gębska
muzyka: Tomasz Mreńca, Daniel Spaleniak
konsultacje muzyczne: Mariana Sadovska
kostiumy: Alyona Zozulia
projekcje wideo: Maria Matylda Wojciechowska
choreografia: Łukasz Wójcicki
współtwórcy scenografii: Volodymyr Melymuka, Michał Orzechowski (malunki i rysunki), Volodymyr Ivanyk (rzeźba)
asystent reżyserki: Piotr Piotrowicz
inspicjentka: Katarzyna Gawryś
kierowniczka produkcji: Aleksandra Szklarczyk
asystentka scenografa: Monika Zielińska
obsada: Jan Dravnel, Izabella Dudziak/Anita Szepelska, Mateusz Górski/Łukasz Gawroński, Magdalena Kuta, Lech Łotocki, Maria Maj, Sebastian Pawlak, Daria Polunina, Justyna Wasilewska, Julia Wyszyńska, Mirosław Zbrojewicz, Agnieszka Żulewska

Foto: Wojtek Sobolewski

Podcast “Którędy do wyjścia” #48 sos osowsx już online!

W 48 odcinku audycji rozmawiam z sos osowsx osobą artystyczną interdyscyplinarną, choreografx, performerx, autorx tekstów o jego praktyce artystycznej, o polityczności w byciu queer na scenie. O pracy procesowej, kolektywnej, horyzontalnej i dlaczego ona jest trudna, ale piękna i o tym, czym jest dla niej pisanie tekstów w kontekście tańca.

Cała audycja to osłuchania TU >>

DANCEFLOOR #10 Premiera!

Oddaje w wasze ręce nowy numer magazynu DANCEFLOOR ze starego, 2025 roku. Oznacza to, że cofamy się w czasie będąc w teraźniejszości, ale zdaje się, ze cały czas to robimy w wielu aspektach naszego życia. Dotyczy to m.in. skutków katastrofy klimatycznej i kryzysu ekologicznego, jakich doświadczamy dzisiaj analizując przeszłe czyny ludzkości. Hydrofeminizm to pole rozważań tego, jak klimat a w tym zmiany hydrologiczne, wpływają na nasz system psycho-somatyczny. Ten numer magazynu pokazuje różne perspektywy “zanurzenia się” się w hydrofeminizmie a ich wspólnym mianownikiem jest sztuka performatywna jako narzędzie działania aktywistycznego i strategia realizacji hydrofeministycznych idei.

DANCEFLOOR w całości powstaje oddolnie i jednoosobowo, dlatego czasem zdarza się bardzo długa przerwa między następnymi numerami. Ale nie ograniczają mnie żadne deadlajny ani oczekiwania grantodawców, ponieważ ich nie ma. Od teraz, DANCEFLOOR jest nieregularnikiem. Kolejne wydania pojawią się, kiedy będę miał czas i flow, żeby je stworzyć. Ten numer powstawał przez ostatni rok pomiędzy wieloma innymi projektami, ale w końcu ujrzał światło dzienne, z czego niezmiernie się cieszę. Numer jest dwujęzyczny, polsko-angielski, jednak nie wszystko przetłumaczone jest symetrycznie. Do tłumaczeń kilku fragmentów znajdziecie linki. Dziękuję bardzo wszystkim osobom artystycznym za wkład do niniejszego woluminu.

PREMIERA “Jak nie uratować świata?” 18-19.12 Warszawa

Zapraszam18-19 grudnia do Teatru Ochoty w Warszawie na premierę spektaklu Stowarzyszenia Pedagogów i Pedagożek Teatru JAK NIE URATOWAĆ ŚWIATA? W reż. Igi Dzięgielewskiej i Doroty Ogrodzkiej. Ja odpowiadam za wsparcie procesu w zakresie ruchu scenicznego i również będzie można mnie zobaczyć na scenie. Spektakl przygotowany razem z Młodzieżową Koalicją Performatywną Na Czas Chaosu.

To historia o młodych, dorosłych i obozie, na którym miały powstać pomysły na uratowanie świata.
Miała przyjechać Greta Thunberg, ale nie przyjechała.
Została grupa młodych ludzi z telefonami, powerbankami i wątpliwościami.
Na obozie dla „innowatorów społecznych” mają wymyślić, jak naprawić planetę, system edukacji i własne życie — w pięć dni i z dofinansowaniem z miasta.
To przewrotna i pełna emocji opowieść o dorosłych, którzy próbują pomagać, i o młodych, którzy nie chcą już być naprawiani.
Spektakl o tym, jak trudno być wrażliwym w świecie grantów, regulaminów i kryzysów. I o tym, że czasem największym aktem odwagi jest po prostu… nie ratować świata.

REŻYSERIA Dorota Ogrodzka, Iga Dzięgielewska
SCENARIUSZ Dorota Ogrodzka
MUZYKA Sebastian Świąder
SCENOGRAFIA I KOSTIUMY Jakub Drzastwa
RUCH SCENICZNY Łukasz Wójcicki
OSOBY PERFORMERSKIE Łucja Górna, Kinga Stelmach, Michael Bogacki, Karolina Jagielak, Karol Jagielak, Lena Borucka, Alina Nahorna, Joanna Puchała, Weronika Trus, Helena Sobiecka, Kacper Lejman, Łukasz Wójcicki, Sebastian Świąder
GRAFIKA Zuzia Wróbel
PROMOCJA Katarzyna Łopata
ADMINISTRACJA Ola Antoniuk