Tegoroczna odsłona projektu trwała od marca do maja i była skupiona wokół sztuk performatywnych dla osób w wieku 13-18 lat i jest częścią większego programu fundacji realizowanego już od kilku lat: Młodzieżowe Laboratorium Praktyk Twórczych.
Tym razem, praktyki twórcze krążyły wokół tematu NADZIEI. Młode osoby artystyczne podjęły próbę odpowiedzenia sobie na pytanie czym jest nadzieja dzisiaj, w czasie rosnących konfliktów zbrojnych, wszechobecnej przemocy czy fake newsów. Przemyślenia i odpowiedzi zmieniały się w trakcie procesu. Ostatecznie będzie można obejrzeć trzy rzeczy.
Zapraszamy na teatralną tłokę – wydarzenie, nawiązujące do tradycyjnych form sąsiedzkiej pomocy, praktykowanych dawniej w ukraińskich i słowiańskich wsiach. Wspólnej pracy towarzyszyła wtedy zwykle celebracja, poczęstunek, muzyka i taniec. Dziś w Ukrainie tłokę praktykuje się przy odbudowywaniu wyzwolonych wsi. Nasza tłoka odbywa się w marzeniu o wolnej Ukrainie. To wprawione w ruch zaklęcie – wszyscy będą żyli tu długo i szczęśliwie.
Wojnom, kryzysom i czasom zbiorowej żałoby od zawsze – i na przekór wszystkiemu – towarzyszyła celebracja życia poprzez taniec. W ten sposób społeczeństwa mogły choć na chwilę wymknąć się opresji, wyśnić sen o bezpiecznej przestrzeni i transformacyjnej mocy wspólnotowego ruchu, który w spektaklu Aleksandry Popławskiej staje się upragnionym rewersem brutalnej rzeczywistości.
Opowiadany z perspektywy kobiet, zanurzony w snach i wierzeniach ukraińskich szeptuch i słowiańskich molfarów spektakl „Mój sztandar zasikał kotek. Kroniki z Donbasu” jest wielopokoleniową sagą rodzinną, w której kobiety troszczą się o innych, wchodzą w ryzykowne etycznie zależności lub robią wszystko, by zapomnieć o otaczającej je przemocy. Wartkie i przesycone ostrym humorem dialogi oraz oszczędne, bezpośrednie monologi są jednocześnie śmieszne i straszne, groteskowe i boleśnie dojmujące – razem składają się na panoramę losów społeczności małego miasteczka we wschodnioukraińskim Donbasie: od schyłku Związku Radzieckiego, przez Euromajdan, agresję rosyjską na Ukrainę w 2014 roku aż po jej eskalację 6 lat później. Dając wgląd w kontekst wojny rosyjsko-ukraińskiej, pokazują losy tych, którzy_re – na przekór wszystkiemu – próbują zachować godność i chcą po prostu żyć.
Na podstawie dramatów Leny Laguszonkowej: „Pipidówa”, „Matka Gorkiego” i „Mój sztandar zasikał kotek”.
reżyseria: Aleksandra Popławska tekst: Lena Laguszonkowa przekład: Agnieszka Lubomira Piotrowska („Pipidówa”) Agnieszka Sowińska („Matka Gorkiego”, „Mój sztandar zasikał kotek”) scenografia: Tomasz Mreńca reżyseria świateł: Karolina Gębska muzyka: Tomasz Mreńca, Daniel Spaleniak konsultacje muzyczne: Mariana Sadovska kostiumy: Alyona Zozulia projekcje wideo: Maria Matylda Wojciechowska choreografia: Łukasz Wójcicki współtwórcy scenografii: Volodymyr Melymuka, Michał Orzechowski (malunki i rysunki), Volodymyr Ivanyk (rzeźba) asystent reżyserki: Piotr Piotrowicz inspicjentka: Katarzyna Gawryś kierowniczka produkcji: Aleksandra Szklarczyk asystentka scenografa: Monika Zielińska obsada: Jan Dravnel, Izabella Dudziak/Anita Szepelska, Mateusz Górski/Łukasz Gawroński, Magdalena Kuta, Lech Łotocki, Maria Maj, Sebastian Pawlak, Daria Polunina, Justyna Wasilewska, Julia Wyszyńska, Mirosław Zbrojewicz, Agnieszka Żulewska
Zapraszam na premierowe pokazy spektaklu dla młodzieży “Masz coś w zębach” w reż. Liuby Ilnitskiej. 13-15 marca w Teatrze Ochoty w Warszawie.
Spektakl Masz coś w zębach powstaje na podstawie rozmów z młodzieżą i dorosłymi, spotkań grupowych w Warszawskich szkołach i warsztatów z młodymi osobami; pamiętników i notatek z wywiadów zebranych w ramach Дzieci uczestniczą! – projektu badawczo-etnograficznego z dziećmi z Ukrainy i Białorusi, prowadzonego przez Warszawskie Obserwatorium Kultury; rozmów oraz improwizacji zespołu twórczego: Very Popovej, Magdaleny Duszak, Łukasza Wójcickiego, Igi Dzięgielewskiej, Sebastiana Świądra.
Zapraszam18-19 grudnia do Teatru Ochoty w Warszawie na premierę spektaklu Stowarzyszenia Pedagogów i Pedagożek Teatru JAK NIE URATOWAĆ ŚWIATA? W reż. Igi Dzięgielewskiej i Doroty Ogrodzkiej. Ja odpowiadam za wsparcie procesu w zakresie ruchu scenicznego i również będzie można mnie zobaczyć na scenie. Spektakl przygotowany razem z Młodzieżową Koalicją Performatywną Na Czas Chaosu.
To historia o młodych, dorosłych i obozie, na którym miały powstać pomysły na uratowanie świata. Miała przyjechać Greta Thunberg, ale nie przyjechała. Została grupa młodych ludzi z telefonami, powerbankami i wątpliwościami. Na obozie dla „innowatorów społecznych” mają wymyślić, jak naprawić planetę, system edukacji i własne życie — w pięć dni i z dofinansowaniem z miasta. To przewrotna i pełna emocji opowieść o dorosłych, którzy próbują pomagać, i o młodych, którzy nie chcą już być naprawiani. Spektakl o tym, jak trudno być wrażliwym w świecie grantów, regulaminów i kryzysów. I o tym, że czasem największym aktem odwagi jest po prostu… nie ratować świata.
REŻYSERIA Dorota Ogrodzka, Iga Dzięgielewska SCENARIUSZ Dorota Ogrodzka MUZYKA Sebastian Świąder SCENOGRAFIA I KOSTIUMY Jakub Drzastwa RUCH SCENICZNY Łukasz Wójcicki OSOBY PERFORMERSKIE Łucja Górna, Kinga Stelmach, Michael Bogacki, Karolina Jagielak, Karol Jagielak, Lena Borucka, Alina Nahorna, Joanna Puchała, Weronika Trus, Helena Sobiecka, Kacper Lejman, Łukasz Wójcicki, Sebastian Świąder GRAFIKA Zuzia Wróbel PROMOCJA Katarzyna Łopata ADMINISTRACJA Ola Antoniuk
W sobotę 29 listopada w Międzynarodowy Dzień solidarności z narodem Palestyńskim, w Galerii Studio w Teatrze Studio w Warszawie odbędzie się XXXV Seminarium Feministyczne “Rasizm nie przejdzie”, na którym razem z Oma Ukwuoma opowiemy o spektaklu Strefa WolnoSłowa IMPERIUM w reż. Alicji Borkowskiej. Spektakl opowiada o sytuacji osób w drodze na pograniczu polsko-białoruskim, gdzie cały czas trwa kryzys humanitarny i umierają ludzie wyrzucani na druty na stronę białoruską. Polski rząd zamiast zapewnić tym osobom wsparcie i ochronę zawiesza prawo do azylu i kryminalizuje pomoc.
