W 48 odcinku audycji rozmawiam z sos osowsx osobą artystyczną interdyscyplinarną, choreografx, performerx, autorx tekstów o jego praktyce artystycznej, o polityczności w byciu queer na scenie. O pracy procesowej, kolektywnej, horyzontalnej i dlaczego ona jest trudna, ale piękna i o tym, czym jest dla niej pisanie tekstów w kontekście tańca.
Cała audycja to osłuchania TU >>
[English below]
Oddaje w wasze ręce nowy #10 numer magazynu DANCEFLOOR ze starego, 2025 roku. Oznacza to, że cofamy się w czasie będąc w teraźniejszości, ale zdaje się, ze cały czas to robimy w wielu aspektach naszego życia. Dotyczy to m.in. skutków katastrofy klimatycznej i kryzysu ekologicznego, jakich doświadczamy dzisiaj analizując przeszłe czyny ludzkości. Hydrofeminizm to pole rozważań tego, jak klimat a w tym zmiany hydrologiczne, wpływają na nasz system psycho-somatyczny. Ten numer magazynu pokazuje różne perspektywy “zanurzenia się” się w hydrofeminizmie a ich wspólnym mianownikiem jest sztuka performatywna jako narzędzie działania aktywistycznego i strategia realizacji hydrofeministycznych idei.
DANCEFLOOR #10 w całości powstaje oddolnie i jednoosobowo, dlatego czasem zdarza się bardzo długa przerwa między następnymi numerami. Ale nie ograniczają mnie żadne deadlajny ani oczekiwania grantodawców, ponieważ ich nie ma. Od teraz, DANCEFLOOR jest nieregularnikiem. Kolejne wydania pojawią się, kiedy będę miał czas i flow, żeby je stworzyć. Ten numer powstawał przez ostatni rok pomiędzy wieloma innymi projektami, ale w końcu ujrzał światło dzienne, z czego niezmiernie się cieszę. Numer #10 jest dwujęzyczny, polsko-angielski, jednak nie wszystko przetłumaczone jest symetrycznie. Do tłumaczeń kilku fragmentów znajdziecie linki. Dziękuję bardzo wszystkim osobom artystycznym za wkład do niniejszego woluminu.
I present to you the new issue #10 of DANCEFLOOR magazine from the old year 2025. This means that we are going back in time while being in the present, but it seems that we are doing this all the time in many aspects of our lives. This applies, among other things, to the effects of the climate catastrophe and ecological crisis we are experiencing today when analyzing the past actions of humanity. Hydrofeminism is a field of consideration of how the climate, including hydrological changes, affects our psycho-somatic system. This issue of the magazine shows different perspectives on “immersing” oneself in hydro-feminism, and their common denominator is performative art as a tool for activism and a strategy for implementing hydrofeminist ideas.
DANCEFLOOR #10 is created entirely from the bottom up and by one person, which is why there are sometimes very long breaks between issues. But I am not limited by any deadlines or grant expectations, because there are none. From now on, DANCEFLOOR is an irregular publication. Future issues will appear when I have the time and flow to create them. This issue was created over the last year alongside many other projects, but it has finally seen the light of day, which I am extremely happy about. Issue #10 is bilingual, Polish-English, but not everything has been translated symmetrically. You will find links to translations of several fragments. I would like to thank all the artists for their contribution to this volume.
Magazyn do czytania i/lub ściągnięcia w zakładce “DANCEFLOOR”
You can read and/or download the magazine clicking the “DANCEFLOOR” tab
Zapraszam18-19 grudnia do Teatru Ochoty w Warszawie na premierę spektaklu Stowarzyszenia Pedagogów i Pedagożek Teatru JAK NIE URATOWAĆ ŚWIATA? W reż. Igi Dzięgielewskiej i Doroty Ogrodzkiej. Ja odpowiadam za wsparcie procesu w zakresie ruchu scenicznego i również będzie można mnie zobaczyć na scenie. Spektakl przygotowany razem z Młodzieżową Koalicją Performatywną Na Czas Chaosu.
To historia o młodych, dorosłych i obozie, na którym miały powstać pomysły na uratowanie świata.
Miała przyjechać Greta Thunberg, ale nie przyjechała.
Została grupa młodych ludzi z telefonami, powerbankami i wątpliwościami.
Na obozie dla „innowatorów społecznych” mają wymyślić, jak naprawić planetę, system edukacji i własne życie — w pięć dni i z dofinansowaniem z miasta.
To przewrotna i pełna emocji opowieść o dorosłych, którzy próbują pomagać, i o młodych, którzy nie chcą już być naprawiani.
Spektakl o tym, jak trudno być wrażliwym w świecie grantów, regulaminów i kryzysów. I o tym, że czasem największym aktem odwagi jest po prostu… nie ratować świata.
REŻYSERIA Dorota Ogrodzka, Iga Dzięgielewska
SCENARIUSZ Dorota Ogrodzka
MUZYKA Sebastian Świąder
SCENOGRAFIA I KOSTIUMY Jakub Drzastwa
RUCH SCENICZNY Łukasz Wójcicki
OSOBY PERFORMERSKIE Łucja Górna, Kinga Stelmach, Michael Bogacki, Karolina Jagielak, Karol Jagielak, Lena Borucka, Alina Nahorna, Joanna Puchała, Weronika Trus, Helena Sobiecka, Kacper Lejman, Łukasz Wójcicki, Sebastian Świąder
GRAFIKA Zuzia Wróbel
PROMOCJA Katarzyna Łopata
ADMINISTRACJA Ola Antoniuk
W sobotę 29 listopada w Międzynarodowy Dzień solidarności z narodem Palestyńskim, w Galerii Studio w Teatrze Studio w Warszawie odbędzie się XXXV Seminarium Feministyczne “Rasizm nie przejdzie”, na którym razem z Oma Ukwuoma opowiemy o spektaklu Strefa WolnoSłowa IMPERIUM w reż. Alicji Borkowskiej. Spektakl opowiada o sytuacji osób w drodze na pograniczu polsko-białoruskim, gdzie cały czas trwa kryzys humanitarny i umierają ludzie wyrzucani na druty na stronę białoruską. Polski rząd zamiast zapewnić tym osobom wsparcie i ochronę zawiesza prawo do azylu i kryminalizuje pomoc.
Więcej o wydarzeniu i program >>>
Zapraszam na nasz spektakl “Szpieg z krainy Głuchych” 14-15 listopada w Instytucie J. Grotowskiego we Wrocławiu, sala Teatru Laboratorium przy ul. Rynek-Ratusz 27 o g. 19:00.
„Szpieg z Krainy Głuchych” to spektakl-musical z muzyką rap, graną i śpiewaną na żywo. Opowiada o głosie Głuchych. Migana historia Marka Śmietany – Głuchego lektora polskiego języka migowego (PJM), performera i działacza na rzecz praw Głuchych – jest pretekstem do opowiedzenia o społeczności g/Głuchych i słabosłyszących. To nie tylko opowieść o dyskryminacji i poniżeniu, ale przede wszystkim o sile, solidarności, niezłomności i sojusznictwie. Ten swoisty protest-song powstał z udziałem poetki wizualnej Edyty Kozub.
Spektakl został zrealizowany na podstawie czytania, które wygrało III konkurs na dokumentalne czytanie performatywne podczas IV Festiwalu Teatru na Faktach we wrocławskiej Piekarni w 2025 r. Niektóre fragmenty tekstu są inspirowane książką Anny Goc „Głusza”. Autorem muzyki jest Mikołaj Poncyliusz a osobą odpowiedzialną za wizualizację i kostiumy Mo Tomaszewska. Ja odpowiadam za adaptacje tekstu, scenariusz, reżyserię i ruch sceniczny.
Więcej o spektaklu i osobach twórczych na stronie Instytutu J. Grotowskiego i na IG spektaklu @szpiegzkrainy_gluchych
